سقای من در موت است و بنا بر دلواپسی گذارده! گرداگرد مان هم گرا به هیچ سمت نمی دهد! کفرمان از ایمان مان پیشی گرفته و حد و حدود را قی کرده ... بازتاب این همه تباهی جز مات بودن نیست .من در سقوطم عاشق پرواز می مانم!

+ به قلمِ داهول ( دامت برکاتهُ ) |

گفت: تو چرا از آزادی دفاع نمی کنی ؟

گفتم : ستایش از نادیدنی ها زجر است.....

گفت: به سعادت چرا چنگ نمی زنی ؟

گفتم: عمر که به نصفه رسید به سعادت فکر نمی کنی فقط به آرامش پایبندی .....

گفت: بی تفاوتی افت اراده هست نیست؟

گفتم : انتخابی برای اختیارمان نیست ما مجبوریم و اراده در عرض این اجبار است ...

+ به قلمِ داهول ( دامت برکاتهُ ) |

معتکف تغسیل خویشم! صامت ام و ندایی نای برخواستن ندارد. ملتفت منتهای این قصه هستم اما ثمره این دانستن بنای مبارکی نیست شخم زدن عمر رفته حاصلش هرز است ....

+ به قلمِ داهول ( دامت برکاتهُ ) |

به تو چه ای عفت آفت زده! ؟ مقسم کفر و ایمانی ؟! زاده ی خدایی؟! در سوگ خنده هایم پر پر نشو من مدعای هیچ ندارم زبان در کام بگیر و بازیچه زبانم نشو .... من رهزن قیود افکار کسی نیستم لهب و لعب کلام من حشر و نشر با دنیا پوسیده دور و برم دارد ... تو در طواف خوبی ها سنگ رجم بر من نکوب ...

+ به قلمِ داهول ( دامت برکاتهُ ) |

دم به دم تا دمیدن پگاه مرا آشوب تو بی قرار کرده . نه راهی نه چاهی ! تمام من قامت بر افراشته و اینک هر چه رجم هست با نیت رحم بر من می کوبند! در وادی ما برای قربانی شدن کافیست چوپان دوست باشی و گرگ ترس... تصلب خیالم از واژگونی فضیلت هاست محتاج فراموشی شدم آن هم با شهوت لذت... پیموده ها نهی می کنند نرفته ها امر می کنند و من لبی می جنبانم برای لبخندی ... جماعت را که نمی دانم و قضاوت نکنم اما من متهم ام! متهم به پشیمانی ....

+ به قلمِ داهول ( دامت برکاتهُ ) |

مسکوتم ...مخدوشم ...واژه ها ذهنم را ارضا نمی کنند .اباطیل چون ابابیل قصه ی مکه بر سرم می کوبد....سمت و سویم کور است چراغ راه من آبستن هیچ نوری نیست ... احیای این دریدگی ها ریسمان تقدیر م را پوسیده تر می کند لیکن بنای هیچ چاهی را ندارم ...

+ به قلمِ داهول ( دامت برکاتهُ ) |